ترجمه‌رمان ساحرۀ گور| حنانه کاربرانجمن ناول کافه

5.00 star(s) 1 Vote
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
نام رمان: Grave Witch
ترجمه نام رمان: ساحرۀ گور (جلد اول= الکس کرافت)
نویسنده: K
alayna Price
مترجم: حنانه بامیری
خلاصه: الکس کرافت ساحرۀ گور می تواند با مردگان صحبت کند، اما این به معنی نیست که او از گفتن چیزهایی که میگوید خوشش می آید.
الکس کرافت به عنوان بازپرس و مشاور پلیس جادوی سیاه زیادی دیده؛ اما حتی باوجودی که با مرگ در شرایط خوبی زندگی می کند هیچ چیز او را برای آخرین پرونده آماده نکرده است. الکس در حال تحقیق بر روی پرونده قتلی است که توسط سایه خودش مورد حمله قرار گرفته که امری غیرممکن است. برای حل این پرونده الکس مجبور می شود با بازپرس جنایی گروه فلین اندروز همکاری کند. به نظر می رسد فلین موضوعی را مخفی کرده باشد اما الکس می داند که او برای باز کردن تارهای عنکبوت درهم تنیده و دستگیری قاتلی با جادوی شرور به کمکش نیاز دارد.
32237_b87af8f1a81cc56419cae0dccd600fd8.jpg
 
آخرین ویرایش:
Toraɴj

Toraɴj

مدیر تیم ترجمه + مدیر تالار نرم افزار + مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد انجمن
شاعر انجمن
16/6/19
1,493
13,398
113

به نام خالق قلم
مترجم گرامی ضمن عرض سلام و خوش آمدگویی به شما، لطفا قبل اقدام به ترجمه رمان قوانین زیر را با دقت مطالعه نمایید:
*قوانین گذاشتن رمان های در حال ترجمه*

با خواندن این قوانین تمام ابهامات ذهن شما مانند(چگونگی درخواست جلد و...) رفع خواهد شد.
هنگامی که سوالی برای شما پیش آمد در تاپیک زیر مطرح کنید مدیران بخش کتاب پاسخ خواهند داد:
https://forum.novelcafe.ir/threads/تاپیک-پرسش-و-پاسخ-رمان-نویسی.8/

پس از اتمام پایان تایپ رمان خود در تاپیک زیر اعلام نمایید:
*اعلام پایان کار ترجمه*

موفق باشید
 
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
خطر بزرگ

فریادهای بلند و گوش خراش آسمان را به لرزه درآورد. دستانم را بالا بردم تا گوش‌هایم را بگیرم. چه صدایی بود؟ با سایه‌ای که به بدنم چنگ زد سکندری خوردم. سروشانه‌هایش از کیسه‌ی جسد بیرون آمد؛ داد و بیداد هرگز از بین نمی‌رود و محو نمی‌شود. چهره‌اش درهم رفت؛ گویی که درد مرگ او به ورای گور رسیده بود. به سایه گفتم: ساکت باش!
اما صدای شیون کم نشد؛ دندان‌هایم را روی هم فشار دادم. خب، اکنون زمان یک رویکرد متفاوت است.
- اسمت رو بگو.
شبح همچنان فریاد می‌زد. دستانش را به سمت صورتش برد و شروع به درآوردن چشمانش کرد؛ مچ دستان بخار گرفته‌اش را گرفتم و پایین آوردم. اکنون او در چنگ من بود. نزدیک تر شد: الکس؟
وقتی از آن عبور کرد، اطراف حلقه به لرزه افتاد و از فرط قدرتش لرزش خفیفی در پوستم خزید؛ نفسم را حبس کردم؛ مطمئن نبودم که آن نقطه ضعیف است یا خیر و این به معنای حفظ جادو بود؛ مانند همیشه به طرز شگفت انگیزی ساکت بود؛ گویی هیچ چیزی را حس نمی‌کرد. احساس درد و ناراحتی در استخوان‌هایم می‌کردم. تلوتلو خوردم و سایۀ تکان دهنده مچش را از دستانم بیرون کشید. ناخن‌های ناهموارش همانند یک داس می‌برید. از جا پریدم؛ سیمان خرد شده در زیرپایم جابه جا شد و تعادلم را از دست دادم. پیش از آنکه به زمین بیفتم من را نگه داشت و ضربه های بعدی از او گذرکردند و شانۀ من را خراشیدند. به طرفش رفت تا او را گیربیندازد: چه غلطی می‌کنی؟
تلاش بیهوده! مچ دستانش آزاد شدند.

اعترافات
پیش نویس اولیۀ کتاب ممکن است در خلأ نوشته شود اما پروژۀ نهایی فراتر از یک تلاش انفرادی است. بنابراین افراد زیادی هستند که به آن‌ها بدهکارم و در این جهان به اندازۀ کافی از آن‌ها قدردانی نمی‌شود. دوست دارم از مدیر مجلۀ لوسیان دریور تشکر کنم که به من و نوشته‌هایم اعتقاد داشت و کسانی که به داستان الکس اعتماد کردند.
نمی‌دانم چگونه از سردبیر عالیم جسیکا وید که داستانم را در دست گرفت و راهنمایی‌ام کرد تا آن را به بهترین شکل ممکن برسانم قدردانی کنم. با تشکر ویژه از آلتا رافتون که جلد هنرمندانه و زیبایی برای کتابم ساخت و از تیم
Roc که در آماده کردن کتاب کمک کرد.
یک تشکر خیلی مهم از گروه منتقد فوق العاده‌ام، سازندگان افسانۀ مدرن، کریستی، نیکی، سارا، ورت و ویکی. این کتاب بدون تشویق و تهدیدهای شما این‎جا نبود.
من به شما یقین دارم که بگویید چه عواملی مؤثر است کتابی را بخوانید یا آن را دور بیندازید. متشکرم!
یک تشکر ویژه از مریدیت، سابرینا، گیل و مت که به من کمک کردند برنامه ریزی برای کار و نویسندگی داشته باشم. تشکر از گروه کراکس شاد و الهام‎بخش موسیقی من، که چندین ساعت را برای نوشتن من تنها اجرا می‎کرد.
البته بدون تشکر از حمایت فوق العاده خانواده و دوستانم که من را تشویق کردند و کنارم بودند هیچ قدردانی کامل نیست. تو می‎دانی که هستی و من امروز بدون تو این‎جا نبودم.
و در آخر تشکر از خواننده کتاب الکس؛ امیدوارم از آن لذت ببری.
 
آخرین ویرایش:
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
فصل 1
اولین باری که با مرگ روبه رو شدم زمانی بود که نمودار پزشکی مادرم را به طرفش پرت کردم؛ تاجایی که می‌خواستم آن را منفجر کنم. چون پنج سالم بود مادرم من را بخشید. بعضی اوقات آرزو می‌کنم که کاش او این کار را نمی‌کرد به خصوص زمانی که فرصت‌های شغلی را از دست می‌دادیم.
هنری بیک درحالی که مشت چاقش را در هوا تکان می‌داد با تاکید براین جمله: خانم کرافت، این قابل قبول نیست.
پشت سرش مرگ پدیدار شد.
هجده سال تمرین نگاهم را از کلکسیونر شلوار جین تا چهرۀ مشتریانی که رویشان مانند گیلاس سرخ و کبود مایل به بنفش بود، دورنگه داشت. در کنارم گل‌های سوسن قرار داشت. به طرفم آمد؛ از مسیری که این گفتگو در پیش داشت وحشت داشتم: تو قرارداد قید شده که حقوقت رو اضافه کنم؛ همین کارو هم کردم.
بیک درخواست را به طرفم چرخاند: تو به من قول دادی که نتیجه بگیرم.
به تابوت پدرش تکیه دادم و گفتم: من گفتم می‌تونی سوالات رو بپرسی.
مؤدبانه نبود اما من روح بیک را پیش از مراسم تدفین به بدنش فروبردم؛ احترام هیچ ربطی به این کار نداشت.
-هی. حقوق ماهیانه یه فقره چکه.
بیک روی پاشنۀ پا چرخید و در راهرو قدم گذاشت. می‌دانستم قضیه از چه قرار است. بیک اگرچه در آن زمان ناکام بود، شکارچی ثروتمند و خوش شانسی بود و من همانند گذشته با او کار می‌کردم. مرگ در خواب بیک را دنبال کرد؛ او هر قدم سنگین را زیرنظر می‌گرفت و حرکات نامنظم مرد خپل را مسخره می‌کرد. درتمام این مدت، پوزخندی برلبانش قرار داشت و از نگاه کردن به من دست برنمی‌داشت. این بهتر از یک دیدار اجتماعی بود؛ بانگاهش التماس می‌کرد و هشدار می‌داد. من اهمیتی ندادم که تنهایم بگذارد. دندان‌های ردیف و سفیدش بهم برخورد کردند ولی حرفی نزد. بیک به راه رفتن ادامه داد: خب، بهتره این قسمت رو سریع انجام بدی؛ طبق قرارداد، چک یا پول باید پرداخت بشه. رسید هم می‌خوای؟
بیک از صحبت کردن دست برداشت. چشمانش از حدقه بیرون زد و گونه‌هایش آویزان شدند: من این قسمت رو پرداخت نمی‌کنم. بیا بریم.
از تابوت فاصله گرفتم: گوش کن؛ آقا شما می‌خواستی یک روح به تن برگرده من این کارو کردم. اگر این پدر عزیز اون چه رو که شما می‌خواستی نگفت؛ مشکل شماست نه من. ما یه قرارداد اجباری داریم و اگه ...
مشتش را پایین انداخت و چشمانش از تعجب گرد شدند. ساده‌تر از چیزی بود که انتظارش را داشتم؛ نفسم را عمیق بیرون فرستادم تا بتوانم حرف بزنم و لبخند ژکوندی زدم:
- حالا رسید می‌خوای؟
سینۀ بیک گرفت و یکی دوبار خس خس کرد. سپس آهسته گردنش را پیچ و خم داد و نگاهش روی شانه‌اش به حرکت در آمد. سرگرمی از صورت مرگ ذوب شد. اوه لعنتی! فرشتۀ مرگ، قبض روح و درنده روح و هرچه که شما صدایش می‌کنید، اکثر مردم فقط یک بار او را دیده‌اند. او قدمی به جلو گذاشت و بیک یک قدم به عقب رفت. لعنتی! از تابوت فاصله گرفتم: نکن!
دیگه دیر شد. مرگ به صورت تپل بیک دست زد و رنگ از صورت موکلم پرید. تلوتلو خورد؛ مرگ یک قدم به عقب رفت و بیک پلک زد. صدای فریاد از گوشۀ اتاق و برهم خوردن صندلی‌ها به گوش رسید. مدیر کفن و دفن و همسر بیک و پسر نوجوان پشت سرش سریع از راهرو بالا رفتند. دستیارش که چشمانش برق می‌زد از کمربندش تلفنی را بیرون آورد. او به عنوان سومین بیک و آخرین بازماندۀ خون پدرش گفت: بی نظیره!
از این هیاهو دور شدم؛ فضای خانوادگی تنها کاری بود که در این شرایط می‌توانستم انجام بدهم. اکنون مرگ روحش را گرفته بود و هیچ راهی برای زنده کردن هنری بیک وجود نداشت. نه اینکه قرار بود من حقیقت را به خانواده‌اش بگویم. مرگ به دیوار تکیه داده بود و بازوهای عضلانی‌اش روی قفسه سینه‌اش خم شده بود. تمام بی گناهی های خبیثانه‌اش مانند موهای تیره‌اش اطراف چانه‌اش افتاده بود. چشم غره‌ای رفتم و کیفم را از روی زمین برداشتم. من نمی‌توانستم او را برای گرفتن روح بیک مقصر بدانم، به هرحال او کاری برای انجام دادن داشت اما...
 
آخرین ویرایش:
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
-می‌تونی صبر کنی تا من پول رو بگیرم.
شانه‌هایش را بالا انداخت:
- به نظر نمی‌رسه اون قصد پرداخت پولت رو داشته باشه.
درست است؛ عصبی در اطراف پیکر بیک ازدحام کردند؛ این کار برای تجارت بد است. دست در کیفم بردم و نا امیدانه وضعیت را از نظر گذراندم؛ صورت‌حساب را نادیده گرفتم؛ می‌دانستم که خالی است. در کیفم گچی برای نوشتن، یک چاقوی سرامیکی، تلفن همراه و گواهینامه، سه پنی سکه به همراه یک دستمال فویل خرد شده و یک گیرۀ کاغذ پیدا کردم. مرگ به گنجینه‌ای که کف دستم بود نگاه کرد:
- میخوای آدامس بخری؟
- کرایه اتوبوسه؛ برای رفتن به خونه.
هر دو با اخم به کف دستم نگاه کردیم. سیزده سنت، حاضر نبود کوتاه هم بیاید. یک دامپزشک اورژانس هرچه که داشتم را ازمن گرفت. تا زمانی که یک فرصت شغلی خوب پیدا کنم ورشکسته محسوب می‌شوم. مرگ پرسید:
- تو با دادستانی کار نمی‌کنی؟
پول را در کیفم قرار دادم و گفتم:
- سایه تا فردا طول نمی‌کشه و من باید منتظر اخبار محلی یا هرچی مثل اون باشم تا چکم رو برگشت بزنه.
من محکوم به شاهد ستاره‌ها بودم زیرا برای یکبار، با کشته شدن قربانی قاتل او متهم نمی‌شد. تا کنون عناوین خبری دربارۀ اینکه من ندای سکوت یا مفسد مردگان بودم متفاوت بود اما یک چیز قطعی بود؛ این خبر بزرگی بود. مهم‌تر از آن تا زمانی که محافظت ما را از هم جدا نکند ممکن است در عوض اینکه فقط یک مشاور موقت پلیس باشم، به لیست حقوق بگیران دائمی شهر نکروس خاتمه دهم. آن وقت مجبور نبودم با شکارچیان ثروتمند مثل هنری بیک سروکار داشته باشم. مرگ به بدن بیک اشاره کرد:
- بخاطرش می‌مونی؟
پسر بیک همچنان قفسه سینۀ مرد مرده را فشار می‌داد و تلاش می‌کرد تا پدر مرده‌اش را بازپس بگیرد. اما زنِ تازه بیوه شده امیدش را از دست داده بود. به مدیر کفن و دفن که او را به سمت صندلی‌های سمت چپ راهنمایی می کرد چسبیده بود. دستیار را ندیدم.
- آره اینجام؛ نمی‌خوام به فرار از صحنه متهم بشم.
مرگ شانه‌هایش را بالا انداخت و وقتی کمی به زمین رسید ناپدید شد. از این کار متنفر بودم؛ یک دقیقه اینجا بود و دقیقۀ بعدی ناپدید می شد. پس از اینکه رفته بود باز برمی‌گشت. همیشه همین کار را می‌کرد.
 
آخرین ویرایش:
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
فردی مرکوری کمربند کیفم را به کمرش بست و گفت: ما تو رو سنگسار می‌کنیم.
یکه خوردم؛ نگاه بیوه زن به من افتاد؛ حلقه ریملش تنگ شده بود. شاید زنگ مناسبی برای وضعیت فعلی نباشد. رویم را برگرداندم و تلفن را از کیفم بیرون کشیدم؛ شماره ناشناس بود؛ امیدوارم یک فرصت شغلی باشد نه یک جمع کنندۀ صورتحساب. تماس را برقرار کردم: به زبان مرده‌ها برای صحبت رسیدید. الکس کرافت هستم.
-الکسیس؟
تلفن را از گوشم فاصله دادم و با اخم به صفحه نمایش نگاه کردم. هنوز شماره را نمی‌شناختم. چه کسی با من تماس گرفته بود؟
صدای زن تکرار شد:
- الکسیس پشت خطی؟ به کمکت نیاز دارم.
-کیسی؟
شناختنش فقط بغض در گلویش انداخت؛ خواهرم هرگز با من تماس نمی‌گرفت. چه چیزی باید به او می‌گفتم؟ پرسیدم:
- چه کمکی؟
سپس شکلکی درآوردم. این سوال در ذهنم بیش از حد حساس به نظر می‌رسید.
-روزنامه رو دیدی؟
- امروز نه.
صدای کیسی درگلویش خفه شد. دوباره تلاش کرد تا نجوا کند:
- اونا تدی رو پیدا کردن.
تدی؟ صدای پاشنه‌های بلندش در اتاق پیچید. اوه اوه! تلفنم را با کف دستم پوشاندم. بیوه زن یک سر از من کوتاه تر بود اما وزنش دو برابر من بود که به نظر می‌رسید این اضافه وزن از روی خشم است. با انگشتش به بازویم فشار آورد:
- تو این کارو کردی.
اوه، خوب او کسی را پیدا کرده که مقصرش بداند. من را! گلویم را صاف کردم و سرم را پایین انداختم:
- برای از دست دادنش متاسفم.
ادامه داد:
- بهش گفتم که یه جادوگر استخدام نکنه. بهش گفتم.
صدایش گوش خراش بود و به دیوار اصابت می‌کرد. به عقب رفتم و از مدیر خواستم تا او را راحت بگذارد. بیک روی صندلی نشست. در فاصلۀ دور صدای آژیر از خیابان به گوش می‌رسید. تلفن در دستم فریاد کشید:
- الکسیس اون‌جایی؟
- آره همین‌جام. درباره تدی می‌گفتی.
ساکت بود و برای همین تصور کردم تماس قطع شده است. سپس گفت:
- تئودور کلمن! مطمئنا اسمش رو شنیدی. پلیس دیشب جسدش رو پیدا کرده و من باید بدونم کی بهش شلیک کرده و توی این دو هفته کجا بوده.
نزدیک بود تلفن را قطع کنم. حتما داشت شوخی می‌کرد. تئودور کلمن، معاون فرمان دار رییس جمهور؟ یک دوربین مداربسته رستوران عکسش را گرفته بود و پس از آن کلمن ناپدید شده بود. اگر جسدش پیدا شود این یک موضوع بزرگ است. با در نظر گرفتن وابستگی سیاسی کلمن با حزب اول و توهین علنی حزب به جادوگران، دخالت من قابل تحسین نیست.
-کیسی، من فکر می‌کنم...
صدایش دوباره گرفت:
- خواهش می‌کنم؛ پلیس فکر می‌کنه بابا دستش توی این کاره. اون‌ها قبلا چند بار توی خونه بودن.
چشمانم را چرخاندم؛ پلیس می‌توانست نگاه کند اما چیزی به نام فرمان دار جرج ملیس نیامده بود. خوب درواقع فکر می‌کنم الان او فرمان دار است. پدرم وضع مالی خوب و دسترسی‌های گسترده‌ای داشت. پس از آن نام من را از کایین به کرافت تغییر داد و این حقیقت که دخترش یک جادوگر بود را رسانه‌ها در طول مبارزات انتخابی خود به دلیل بغرنج بودن نتوانستند حذف کنند. از وقتی هجده ساله شدم به سختی با او صحبت کردم. او را بیشتر در روزنامه و تبلیغات تلویزیونی به عنوان حزب اول دیدم تا به عنوان یک پدر. چرا باید درگیر این کار شوم؟
-کیسی، واقعا نیستم.
+ خواهش می‌کنم؛ کاری که تو می‌کنی درسته؟ یه جور چشم جادویی هستی؟
دندان‌هایم به هم ساییده شدند. چشم جادویی با مدرک کارآگاه خصوصی بود که کار تحقیقاتی کمی انجام می‌داد. درحالی که ممکن بود راهی برای رد شدن از راه‌های تاریک وجود نداشته باشد و تحقیقات من معمولا متوفی را زیرسوال می‌برد پاسخی برای سکوتم پیدا کردم. نفس عمیقی کشیدم و لبخند تصنعی زدم تا در پهنای صورتم جا خوش کند:
- متاسفم؛ من نمی‌تونم کمکت کنم.
این کلمات خیلی شیرین بودند. اما من به اندازه کافی با خواهرم صحبت نکردم تا لحنم را تشخیص ندهد:
- من نمیتونم درگیر تحقیقات پلیس بشم.
- می‌تونم پول بدم.
اخم کردم؛ آخرین چیزی شنیدم کیسی در حزب ضد جادوگرانه انسان‌ها را خریداری کرده بود. اگر واقعا مایل به استخدام من بود باید نگران می‌شد.
-خواهش می‌کنم الکسیس، خواهش می‌کنم؛ به کمکت نیاز دارم.
 
آخرین ویرایش:
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
لعنتی: بسیار خوب!
من برای خواهرم کار می‌کردم اما پرونده را نگاه کردم تا ببینم چطور می‌توانم آن را حل کنم. آهی کشیدم و حقوق ثابتم را به کیسی گفتم و از او خواستم تا بعد از ظهر چشم انتظار ایمیل نسخۀ قراردادمان باشد. وقتی که حرف می‌زدم صدای آژیر نزدیک‌تر می‌شد. کیفم را با سیزده سنت، کاغذ آدامس و گیرۀ کاغذ بر دوش انداختم.
- کی با روح حرف می‌زنی؟
روح؟ ناله‌ای سردادم اما زحمتی برای توجیهش به خودم ندادم. اگر پس از این همه سال، او این حقیقت را درک نکرده بود که اشباح آگاهند، اما سایه‌ها فقط خاطرات بودند او به من توجهی نکرده بود. گفتم:
- اگر می‌خوای از سایۀ کلمن سوال کنم باید صبر کنیم تا پلیس جسدش رو آزاد کنه و روی زمین بذاره. اگه عجله داری می‌تونم توی سردخونه ازش بپرسم اما تو نمی‌تونی تو این مراسم شرکت کنی.
به جز صدای نفس‌های آرام و نامنظم طرف دیگر خط ساکت بود. لحظه‌ای به او فرصت فکر دادم؛ صدای آژیر نزدیک‌تر شد. صدای کیسی در گوشم پیچید:
- کی برمی‌گردی پیشم؟
دسترسی به بدن یک شخص والا مقام در یک پروندۀ باز دشوار خواهد بود؛ اما در سه سال سابقۀ کاری‌ام با زبان مردگان ارتباط برقرار کرده بودم:
- توی ایستگاه یه دوست دارم اما نمی‌تونم هیچ قولی بدم؛ اگه موفق شدم امروز به سرد خونه برم که باهات تماس می‌گیرم در غیراین صورت فردا بعد از ظهر منتظر تماسم باش.
پس از پایان دادن به تماس، شماره کیسی را ذخیره کردم به سمت درب رفتم تا آمبولانس را متوقف کنم؛ آمبولانس متوقف شد و ماشین پلیس سیاه و سفیدی که پشت آمبولانس بود نیز ایستاد. خوب، شاید پلیس بتواند من را برساند. سردی نگاه خانم بیک از روی شانه‌هایم خزید. دوست داشتم صندلی جلوی ماشین پلیس سوار شوم؛ نه در عقب به عنوان یک بازداشتی. هنگامی که پرستاران پله‌ها را بالا رفتند از طریق تماس به تلفن همراهم شماره‌اش را ذخیره کردم تا به شماره مربوط به کارآگاه جنایی دوست و همسایه‌ام رسیدم. با زنگ سوم صدای خشن به گوش رسید. همانطور که از میان کارمندان اورژانس عبور می‌کردم گفتم:
- سلام جان، به لطفت نیاز دارم.
***

درهای مرکزی شهر نکروس باز بود و هوای شصت درجه از آن عبور می‌کرد. عرق کرده بودم و آسفالت خیابان از پیاده روی کوتاه به شدت یخ زده بود. شش بعد از ظهر بود اما هوا همچنان گرم بود. جنوب در تابستان، باید دوستش داشته باشید.
موهای بلوندم را دم اسبی بستم و چرخیدم تا برای دو افسری که من را رساندند دست تکان دهم. بخاطر مرگ بیک دستگیر نشده بودم اما لحظات پر تنشی را در اتاق تدفین گذراندم. خوشبختانه، وقتی تامارا، پزشک قانونی، آمد موفق شد عدم نفوذ نیروهای جادویی را در بدن بیک در آزمایش اولیه تأیید کند. من را مرخص کرد و از من خواست همراه جان به سردخانه بروم. کارآگاه جنایی مورد علاقۀ من موافقت کرده بود که من را برای بازدید از بدن کلمن ببرد اما در عوض من کاری برای او انجام بدهم. در این مورد یک لطف برای ارزش بیشتر سایه اضافه می‌شود. مأمورین از پارکینگ خارج شدند؛ من از درب اتوماتیک گذر کردم و به سمت بازرسی امنیتی رفتم.
 
آخرین ویرایش:
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
پیش از بازرسی کیفم، کیف پول و چاقوی سرامیکی را از کیفم بیرون آوردم. هنگامی که کیفم از زیر دستگاه اشعه ایکس عبور کرد چاقو را در سبدی که نگهبان داد گذاشتم؛ سپس کیف پول و سبدم را برای نشان دادن پروانه خصوصی‌ام تحویل دادم و گواهی جادویی‌ام که توسط سازمان OMIH برای انسان‌های مستعد نیروهای جادویی برای نگهبان‌ها صادر شد، پیش از مصادرۀ چاقو که انتظار داشتم از دستانم بیرون بکشد نگاهی به مدارکم انداخت. چرخید و من از میان ردیاب فلزی عبور کردم. هیچ مشکلی وجود نداشت اما هنگام گذر ردیاب جادو به صدا درآمد. مأمور امنیتی اشاره کرد توقف کنم و علت آژیر را پیدا کنم. همان‌طور که او دستور داده بود عمل کردم؛ با نوک انگشت، پایم را درون پوتین‌هایم کردم و مأمور چوب‌دستی تشخیص سحر را به طرفم حرکت داد. همان‌طور که از دست راستم حرکت می‌کرد، مهرۀ شیشه‌ای روی چوب‌دستی و حلقۀ سنگ محک خام سبز شد؛ سبز علامت جادو بود. اما در وجود من هیچ سحری نبود. در مچ دست دیگرم به دلیل گذر از روی دست‌بندم طلایی شد. سحری فعال اما بدون خطر؛ سحرهای خطرناک حتی غیرفعال باعث روشن شدن مهره می‌شدند. مهره قرمز نشد. مأمور با تکان دادن سر اشاره کرد که دستانم را بیندازم؛ کیفم را برداشتم و پس از گرفتن مجوز حمل چاقو راه آسانسور را در پیش گرفتم.
منطقۀ مرکزی یک ساختمان چند منظوره واقع در مرکز شهر نکروس که به دلیل نزدیکی مردم به دادگاه عالی ایالتی مردم از آن به عنوان ساختمان قضایی یاد می‌کردند. اگرچه از پشت ساختمان، جایی که من داخل شدم کاملا مشخص نبود طبقۀ اصلی پاسگاه پلیس و دفاتر پیشخوان را در خود جای داده بود. طبقۀ بالایی ساختمان متعلق به آزمایشگاه‌های جنایی و دفتر دادستان منطقه بود که من هنوز به آن‌جا نرفته بودم. طبقۀ پایین ساختمان شامل دفاتر پزشکی معالجین پزشک قانونی و سردخانه بود.
جان متیوز، بهترین کارآگاه دایرۀ جنایی حداقل از نظر من، همچنین دوست خوبی هم بود. در سردخانۀ اصلی منتظر بود؛ اندام بزرگش با حالتی معذب روی صندلی پلاستیکی نارنجی خم شده بود؛ چانه‌اش به سینه چسبیده بود و سرش پایین بود. ظاهرا برای چرت زدن چندان راحت نبود. با کت قهوه‌ای رنگش چین و چروکش بیشتر مشخص بود؛ انگار چند شبی را کار کرده بود گرچه ماریا هرگز اجازه نمی‌داد که او انقدر آشفته و ژولیده باشد. همانطور که کمربند پشت آویزم را به رکابی وصل می‌کردم پرسیدم:
- جان، خوبی؟
حداقل کاملا نه؛ انعکاس صدایم در دیوارها پیچید. جان به سرعت از جا پرید و گزارش‌هایی که روی پاهایش قرار داشت روی زمین پخش شد:
- الکس؟ اه، نکن.
خب درواقع بهتر است بیشتر از خواب بیدارش کنم. زانو زدم تا صفحات گزارش را جمع کنم. عکس‌ها پراکنده شده بودند و من یکی را که زیر صندلی بود برداشتم. یک شانه رنگ‌پریده در تضاد با پاکت زبالۀ مشکی که در عکس سایه افکنده بود دراز کشیده بود. دستی بی جان و ظریفِ زنانه از پلاستیک تیره بیرون آمده بود. عکس‌ها را به جان دادم:
- جسده؟
سرش را تکان داد و دستانش را به تیرگی زیرچشمانش مالید: دختر، سوم همین ماه.
سوم؟ پلیس باید روند پرونده را به آرامی پیش ببرد تا مطبوعات در سه قتل متهم دستگیر نشوند. دوست داشتم به این پرونده نگاهی داشته باشم. کنجکاوی بیمار گونه می‌توانست یک نقص شخصیت محسوب شود اما من برای زنده بودن با مردگان صحبت کردم. به جان حرفی نزدم؛ حداقل فعلا. تا جایی که در توانش بود خواسته‌هایم را انجام می‌داد:
- انقدر پیش رفته که دنبالش کنم؟
سرش را تکان داد: آره مأموریت سریِ من.
همانطور که به کالبد شکافی دختر فکر کردم گفتم:
- از دو جسد اول به نتیجه‌ای رسیدی؟
انجام این کار عادلانه نبود. شانه‌هایش به طرفم خم شد:
- خودکار داری؟
 
آخرین ویرایش:
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
خودکاری را از روی میز کش رفتم و به جان دادم. جان با انگشتش صفحات را ورق زد و اسناد را از پرونده جدا کرد. مجموعه‌های معمولی توافق نامه‌های غیرمجاز و رسمی را امضا کردم. نرخ استانداردم از بین رفت؛ کلمه "رایگان" با خودکار قرمز نوشته شده بود. با آغاز تغییر لبم را گاز گرفتم. ریسک بزرگی بود اما جان با اجازه دادن به مشاهده جسد کلمن در حق من لطف بزرگی کرده بود. داشتن یک پرونده رسمی که برای رفتن به سرخانه کار انجام می دادم با این حال هیچ حس بهتری به صفر نرسید. مدارک امضا شده را به دست جان دادم و پیش از باز کردن درب سردخانه جمعشان کرد. چراغ‌های مهتابی بالای سرمان وز وز می‌کردند و با صدای کف پوش لینولئوم زیرپایمان ترکیب شده بود. در هر دو طرف اتاق دو جایگاه کالبد شکافی خالی را در برگرفته بود. در پشت اتاق انتظار، سردخانه یا همان‌طور که من صدا می‌زنم، جسد قرار داشت. کنار سردخانه، از پنجره نور زرد به داخل تابید و دفتر پزشک قانونی را روشن کرد. درب دفتر باز شد و یک کارآموز ژولیده مو که کت سفید بر تن داشت داخل دفتر شد. چشمانش از سمت متیوز به سمت من برگشت:
- کارآگاه متیوز، خانم کرافت می‌تونم کمکی بکنم؟
خانم کرافت؟ به او اخم کردم؛ تامی استوارت سال گذشته را به عنوان یک انترن گذرانده بود و از هفتۀ دوم مرا صدا نزده بود. البته، یک ماه پیش برای نوشیدنی بیرون رفتیم که منجر به موضوع مهمی نشد. حداقل من این‌طور فکر می‌کردم. جان گفت:
- تامی، چطور می‌تونی استراحت کنی؟
این یک سؤال نبود؛ تامی دست در جیب فرو برد و شانه‌هایش را بالا انداخت:
- تو نیاز داری؟
جان کمی مکث کرد و گفت:
- من اون رو پوشش دادم. حالا استراحت چطوره؟
تامی سرش را تکان داد و گفت:
- کارآگاه اندروز گفت ...
جان صحبتش را قطع کرد:
- من هوای اندروز رو دارم.
دهـ*ان و چشمان تامی به اطراف چرخید اما یک جمله گفت:
- درسته؛ وقته استراحته.
تکانی به خود داد و به سمت در حرکت کرد نگاهش به من افتاد؛ خشن به نظر می‌رسید. پسر! من می‌دانم چگونه دوستم را به قتل برسانم. با بسته شدن درب پشت سرش آهی کشیدم. هنگامی که جان سرگرم کار در فریزر بود پرسیدم:
- کارگاه اندروز کیه؟
حتی نیم نگاهی به من نینداخت:
- نگرانش نباش.
همان‌طور که منتظر بودم روی پاشنه پا چرخیدم. تعدادی برانکار سفید پشت سرهم دیده می‌شد. هفته‌های پرمشغله در سردخانه، پیکری مات در میان اجساد به راه افتاد و با خود حرف می‌زد. پیراهن گشاد و شلوار فلانل که بی رنگ به نظر می‌رسید. اگر کنترلم را از دست می‌دادم می‌توانستم رنگ مویش را هم تشخیص بدهم اما تا این اندازه کنجکاو نبودم. روح، حداقل روح سرگردان واقعی کم بود.
 
آخرین ویرایش:
paradox

paradox

مترجم زبان انگلیسی
عضو کادر مدیریت
ناظر رمان
مترجم انجمن
منتقد آزمایشی
ویراستار آزمایشی
2/2/20
200
1,492
93
20
Esf
اما به طور کلی مزخرف بودند؛ از این گذشته ، این کار یک شخصیت سرسخت بود که در برابر تلاش مرگ مقاومت کند تا یک روح را جمع کند. متأسفانه با بیشتر ارواحی که روبه رو شدم از موفقیتشان راضی نبودند. آن‌ها فقط افسوس می‌خوردند که مبارزاتشان آن‌ها را زنده نگه نمی‌دارد. باید سروصدا می‌کردم زیرا روح سرش را بالا آورد و نگاهم را دید. یک جفت عینک درخشانی که بالاتر از بینی‌اش بود را هل داد و انگشت وسطش را به قصد ناسزا بالا آورد. بیشعور! با پاسخ تندم دهانش از تعجب باز ماند. لــ*ب خوانی نمی‌دانستم اما سؤال آهسته‌ای که بپرسید به اندازه‌ای واضح بود که سرم را به نشانۀ مثبت تکان دهم:
- می‌تونی من رو ببینی؟
کلمات بعدی که از دهانش خارج می‌شدند به آسانی قابل تشخیص نبودند؛ لبانش حرکت می‌کردند و دستانش را درهوا تکان می‌داد. من را به بازی گرفته بود. روح هیجان انگیزی بود. چه مدت از مرگش می‌گذشت؟ اکثر ارواح مدتی زمان می‌برد تا متوجه شوند کسی نمی‌تواند آن ها را ببیند؛ خب هیچ کس مانند من جادوگر بزرگی نیست. شاید اگر بیشتر دقت می‌کردم متوجه می‌شدم چه می‌گوید اما جان آن لحظه را برای بازگشت انتخاب کرد. در حقیقت روح درخشان از برانکار بلندشده بود؛ هنگامی که جان نگاهش کرد دهانش بسته شد. پیش از آنکه جان پا روی روح بگذارد رویم را برگرداندم؛ دیدن این صحنه‌ها آزار دهنده بود.
- این چیه؟
سرش را برگرداند و به برجستگی روی برانکار نگاه کرد. در وسط اتاق ایستاد سبیلش تکان خورد و لبخندی زد:
- چطور به من میگی؟
-می‌خوای برای شام آمادش کنی؟
اوه، امروز سه شنبه است:
- میتونی من رو تایه جا برسونی؟
-آره حتما.
برانکار دوم را به جلو هدایت کرد؛ جسدی بود که همچنان در کیسۀ حمل و نقل مشکی بود. روحی دیده نمی‌شد. برانکار را کنار اولین برانکار گذاشت و گفت:
- ماریا می‌خواد گوشت خوک درست کنه؛ دوتا پسرای ایستگاهم مهمونمون هستن.
صدای شکمم بلند شد؛ عضلات شکمم را فشردم و تلاش کردم صدایش را قطع کنم. راهی برای فرار وجود نداشت؛ معده‌ام خالی بود و همه می‌دانستند که صبحانه و نهار نخوردم. کیفم را روی پایم گذاشتم و تیوپ مشکی رژلبم را بیرون آوردم؛ درحالی که خم شده بودم گچ موم مانندش را روی لینولئوم و اطراف دو جسد فشار دادم. هنگامی که حلقه مورد نظرم را ترسیم کردم جان تجهیزات دیجیتال را تنظیم کرد. دوربین برای ثبت کالبد شکافی بود اما من هروقت نیازش داشتم جان آن را قرض می‌گرفت.
- شنیدم مظنون به قتلی.
تیوب از دستم افتاد:
- تو چی؟ من نه ...
تیوب به سمت درب فاضلاب حرکت کرد دنبالش دویدم.
-منظورم اینه که بیوه زن فکر می‌کرد من ... اما تامارا تبرئم کرد.
سبیل جان تکان کرد و تلاش کرد تا نخندد. نزدیک بود از صورتش جدا شود؛ اخم کردم و او شلیکی خندید. خنده دار نبود.
 
آخرین ویرایش:

درباره انجمن ناول کافه

انجمن ناول کافه در تاریخ ۱۳۹۷/۵/۱۳ با هدف ترویج کتابخوانی و کمک به افراد اهل قلم و خوش ذوق که شرایط بروز استعدادهای خود را تا کنون نداشته اند رسما فعالیت خود را آغاز کرده است. با توجه به علاقه مندی همه اقشار جامعه در هر محدوده سنی به تکنولوژی و موبایل و دوری جستن از کتاب کاغذی، امید داریم از طریق راه اندازی سایت و انجمن رسمی ناول کافه سرانه مطالعه رو در زمینه کتاب الکترونیک رونق ببخشیم. (تیـم مــدیریت)

کپی رایت

تمامی حقوق سایت و انجمن نزد ناول کافه محفوظ است.هرگونه کپی برداری از کتاب ها و رمان ها ، فایل های صوتی ، جلد کتاب ها و ... مجاز نمی باشد.همچنین نشر مجدد محتویات انجمن و سایت ناول کافه در رسانه ها ، اپلیکیشن ها و سایت های دیگر کاملا غیر مجاز بوده و تیم ناول کافه راضی به این کار نمی باشد.در صورت عدم رعایت قوانین، ناول کافه با فرد خاطی از طریق مراجع قانونی برخورد خواهد کرد.
5.00 star(s) 1 Vote